Tag Archives: เดอะไนท์

ชีวิตสองมิติ(ภาคกลางคืน) ตอนที่ 1

ผมมีความเชื่อว่าคนเรานั้น เมื่อดำเนินชีวิตมาได้ระยะหนึ่ง โดยไม่ด่วนตายเสียตั้งแต่อายุน้อยๆ เมื่อมีอายุมาได้ประมาณ 50-60 ปี ก็คงมีสักวันที่อดจะหวนคิดย้อนเวลาไปหาอดีตไม่ได้ และอยากที่จะบอกเล่าเรื่องราวในอดีตให้ใคร(สักคน) ฟัง จึงเป็นที่มาของวลีที่ชอบแซวคนสูงอายุว่า “ชอบเล่าความหลัง” มันเป็นเรื่องจริงนะท่าน

วันนี้ผมจะมาเล่าความหลังของผมให้ฟังว่า อดีตในชีวิตของผมนั้นมันมีสองมิติ เป็นอย่างไรหรือ ขออธิบายว่าปกติคนเราในวัยทำงานนั้น คนส่วนใหญ่มักจะทำงานเพียงมิติเดียว เช่นทำงานตอนกลางวัน ไปทำงานตอนเช้าเย็นกลับบ้าน เป็นเรื่องปกติธรรมดาๆทั่วไป

มีคนจำนวนหนึ่งรวมถึงผมด้วย จะเรียกว่าโชคดีหรือโชคร้ายก็ตาม สมัยที่ผมทำงานในวัยเกือบจะกลางคน (ประมาณอายุ 35-50 ปี) ผมกลับมีงานทำอีกด้านหนึ่งคือทำงานกลางคืนด้วย เรียกว่าใช้เวลาวันหนึ่งไม่น้อยกว่า 15 ชั่วโมงในการทำงาน

มันเริ่มต้นขึ้นที่สมัยผมทำงานเป็นผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์ โรงแรมชวลิต (วันนี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของโรงแรมแอมบาสซาเดอร์ สุขุมวิท) เมื่อ พ.ศ. 2516 วันหนึ่งเจ้านายของผมคือ คุณชวลิต ทั่งสัมพันธ์ เจ้าของโรงแรมฯ (ท่านถึงแก่กรรมไปหลายปีแล้ว) ให้เลขาส่วนตัวเรียกผมไปพบ แล้วแจ้งว่า “ออสการ์คลับ” ที่ตั้งอยู่บนอาคารโรงแรมชั้น 7 ผู้จัดการซึ่งเป็นชาวสิงค์โปร์ ลาออกเดินทางกลับสิงค์โปร์ ท่านจึงต้องการให้ผมรับหน้าที่เป็นผู้จัดการ “ออสการ์คลับ” อีกตำแหน่งหนึ่ง

ผมแย้งท่านไปว่า ท่านอาจจะเลือกคนผิดนะ เพราะผมเกรงว่าจะทำงานในหน้าที่นี้ไม่ได้ ท่านถามว่า “เพราะอะไร?”

ผมตอบท่านไปอย่างภาคภูมิใจว่า ผมไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับวงดนตรี (สมัยนั้นใช้วงสตริง) ผมเต้นรำไม่เป็น ผมไม่สูบบุหรี่ ไม่ดื่มสุรา แต่ท่านกลับบอกว่า “นี่แหละคือคนที่มีคุณสมบัติที่ท่านต้องการ” อีกหลายปีต่อมาผมจึงเข้าใจว่าท่านหมายถึงอะไร และท่านยังทิ้งท้ายบอกอีกว่า “จำไว้ คนบริหารไนท์คลับ ไม่ใช่คนชอบเที่ยวไนท์คลับ”

ผมจึงจำใจรับหน้าที่ผู้จัดการ “ออสการ์คลับ” ซึ่งต้องทำงานในเวลากลางคืน เริ่มงาน 19.30-24.00 น. คลับเปิดเวลา 20.30 น. วันธรรมดาปิดเวลา 24.00 น. วันศุกร์-เสาร์ หรือวันหยุดนักขัตฤกษ์ ปิดเวลา 01.30 น. ถ้าเป็นคืนวันเทศกาลลอยกระทงหรือคืนวันส่งท้ายปีเก่า บางปีปิดเวลา 03.00 น. กลับบ้านตอนเช้าเวลาเดียวกับพระออกบิณฑบาตร

นี่คือชีวิตการทำงานอีกมิติหนึ่งของผม

 

โลโก้ออสการ์คลับ

“ออสการ์คลับ” สมัยนั้น เป็นไนท์คลับชั้นหนึ่ง บรรยากาศโรแมนติค ที่นั่งสบายเป็นส่วนตัว ใช้วงดนตรีประเภทสตริงทีมีชื่อเสียงยุคนั้น เช่น วงกรีนแอปเปิ้ล วงดิเอราวัณ  M7 ฯลฯ นักร้องพิเศษที่ทางโรงแรมจ้างมาร้องกับวงฯด้วยคือ ศกรินทร์ บุญยฤทธิ์ มีศักดิ์ นาครัตน์ (ถึงแก่กรรมแล้ว) สุดา ชื่นบาน ฉันทนา กิตติยพันธ์ และนักร้องสาวชาวฟิลิปปินส์ชื่อ อีเมลด้า

ผู้เขียน ถ่ายหน้าโรงแรมชวลิต พ.ศ. 2517

เมื่อมารับหน้าที่ตำแหน่งผู้จัดการไนท์คลับ ผมต้องเริ่มศึกษาเรียนรู้เรื่องต่างๆเกี่ยวกับไนท์คลับทั้งหมด เช่น ความรู้เกี่ยวกับเครื่องดื่มต่างๆ เรื่องวงดนตรีที่จะจ้างมาเล่น เพราะเวลาจะจ้างวงดนตรีใหม่ จะต้องให้มาเล่นให้ฟังก่อน เรียกว่า “ออดิชั่น” ตอนแรกๆมีผู้บริหารฝ่ายอื่นๆมานั่งฟังด้วย 2-3 คน ต่อมาไม่มีใครมาช่วยฟังเลย ต้องตัดสินใจว่าจ้างเอง ถ้าตัดสินใจว่าจ้างถูกวง เล่นดีมีคนนิยม มีรายได้ดีก็รอดตัวไป ส่วนใหญ่มักจะว่าจ้างไม่ผิด เพราะวงดนตรีดังๆสมัยนั้นก็ชอบที่จะมาเล่นที่ “ออสการ์คลับ”

ผมทำงานเป็นผู้จัดการ “ออสการ์คลับ” อยู่ 3-4 ปี ก่อนจะย้ายงานไปทำที่โรงแรมอื่น ชื่อเสียงในการบริหารไนท์คลับของผมเริ่มเป็นที่ยอมรับกันในวงการเป็นอย่างดี เพราะสมัยนั้นไนท์คลับที่ดังๆก็มีไม่กี่แห่ง เช่น “เดอะเดน” โรงแรมอินทรา ประตูน้ำ “คาซาบลังก้า” ชั้นใต้ดิน โรงแรมมณเฑียร สุริวงศ์ “เดอะไนท์” โรงแรมแมนดาริน สามย่าน เป็นต้น

และบรรดาหัวหน้าวงดนตรีสตริงดังๆในสมัยนั้นก็อยากรู้จักผม เพราะอาจจะได้รับการว่าจ้างให้ไปเล่นที่ “ออสการ์คลับ”

เรียกว่าชื่อเสียงโด่งดังทีเดียวนะ ชีวิตตอนภาคกลางคืนของผมยังโลดแล่นอยู่ในวงการอีกหลายปี

โปรดติดตามตอนต่อไปครับ สวัสดี

5 ความเห็น

Filed under คิดไปเขียนไป